Weer verhuisd

Hee allemaal!

 

Jaja, ik woon inmiddels in huisje nummer 16. Een kamer weliswaar, maar toch. ’t is wel van mij 🙂

De reden is een lang verhaal, ik heb deze als notitie op mijn facebook geplaatst, en nu even hier naar gekopierd.

Dinsdagavond bonsde de buurman (huisgenoot in de kamer naast me) heel hard op mijn deur toen hij thuiskwam. Ik deed de deur open en hij begon gelijk met zijn tirade. Hij schreeuwde en vloekte. Uiteindelijk was zijn enige klacht dat mijn vriend af en toe de deur te hard dichtslaat.

– Mijn mening over deze klacht is simpel; praat erover! Ookal ben je flink chagerijnig, kom gewoon naar me toe, vertel me waar je last van hebt en we praten erover als twee volwassenen. Zo’n hele tirade was niet nodig geweest –

Hij begon voor te doen hoe wij ons zouden gedragen, met deuren slaan, hard op trappen stampen, en nog tien keer die deuren dichtsmijten. Want het was echt smijten wat hij deed. Hij heeft in de keuken glaswerk stukgesmeten, en het enige wat ik deed was zeggen dat het me spijt, en dat we er rekening mee zullen houden. Ik stond te shaken, bijna te huilen en ik was echt heel bang voor hem.

Ik deed mijn deur dicht omdat hij wegliep, ik dacht dat hij klaar was met zijn tirade. Dus hij smeet mijn deur weer open, stapte mijn kamer binnen -huisvredebreuk!-  en begon weer te schreeuwen. Hij wees op mijn konijntje, dat leek alsof hij zich onzichtbaar wilde maken, en schreeuwde dat dat ook verboden was. Hij trok al schreeuwend zijn shirt uit en nam een agressieve houding aan.  Hij bedreigde me; Als ik die vriend van jou nog een keer zie, trap ik hem eruit! En dan zorg ik dat jij hier ook niet lang meer bent! of iets in die trant.  Hij liep weer kwaad weg, maar kwam terug om te laten zien dat zijn sleutel gebroken was, door zijn eigen woede. ”wie gaat dit betalen?! He? Jij soms? Nou??!”

Ik deed mijn deur dicht en op slot, en begon van schrik behoorlijk te janken. Mijn haar zat nog in de haarverf, ik heb het gauw uitgespoeld, heb mijn spullen gepakt en ben naar mijn moeder gelopen. Daar wat uitgehuild, en toen is mijn stiefvader mee teruggegaan. Hij wilde met hem praten, maar merkte al dat dit vrij lastig was. Hij was niet bepaald voor rede vatbaar. De buurman zei steeds dat ik aan het liegen was, en hij vond het maar wat vermakelijk dat ik zo overstuur was.

Hij betrok zelfs de heren boven ons erbij, hij zei dat ze mij allemaal haten. Dat de één steeds briefjes neerlegt omdat hij ruzie met me heeft. terwijl ik nog nooit een woord met hem gewisseld heb. knap hoor.

Ik ben gistermiddag naar mijn huurbaas gegaan, en die vonden dit ook niet normaal. Het was ook niet de eerste keer dat zoiets zich voordeed. Ze hebben me dus direct een nieuwe kamer aangeboden.

Een kamer, even groot, met een raam dat wél fatsoenlijk open en dicht kan (waardoor ik dus niet meer zo lui aan Deniz kan vragen of hij mijn raam open/dicht doet:p), Draadloos internet Yay!, en een fatsoenlijke plaats voor mijn fiets. Dezelfde prijs, maar betere regels en afspraken. Heel fijn! 🙂

Dat is dus ook de reden geweest waarom ik even niks van me heb laten horen. maar er zal meer komen, dat beloof ik! 🙂

 

Liefs, Kelly

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s